پشت در مانده ام
نه...
درمانده ام
کسی مرا به بهشت رسیدن دعوت نمی کند
به آبروی هزاران پیامبر خوانده ام
ولی به توسل اشک من کسی رحم نمی کند
آه دیدم...
دوزخ بی تفاوتی را
در آن عصر جدایی گل از باغ
صدای صداقت هیچ را
در باد
در خلوت عارفانه ی شاد
هیچ نبود
جز من افسرده
کسی در باغ نبود
به شمع سپرده ام تن
که تا جهان بسوزد
به مهر عاشقان دل
نه منزلی به چاره
نه شاهدی به دردم
سئوال بی جواب است
از هر طرف که رفتم
در این میان غریبی
در شعر من نمایان
محزون و افسرده است کلام هرزه گویان
چرا جهان چنین است...
از هر که پرسیده ام سئوال بی جواب است
اری سئوال بی جواب است
جهان جز رنگ و خون و فصل زرد خاطره چیزی ندارد
تهی دست و نگون سار و دعای عاشقان خیری ندارد
به فالش قرعه ی خوش نامی و شر مندگی هاست
به این منزل اگر چهره تو بازی پاک بازی عیبی ندارد
جهانم جور وظلم و بی وفایی است
به نا اهلان سپرده دل بی خدایی است
همه عالم بدانند شرح موهوم و دغل را
که سامان جهانم به غایت بی خدایی است
شب و روزش یکی و تیرگی روشن نماست
به مهر ناکسان عاشق شدن عین جدایی است
گم کرده ام دیرین خود را خسته از جانم کنون
پس بمیران سایه ام در شعله های خستگی
ای خدا خواهم بمانم بی آبرو از خاطر دلبستگی
تولد مرگ اغاز شد ومن تنها به بهار تکیه کرده بودم اما انگار جوانی فقط عبارتی تسکین دهنده بود خرداد ماه خرابی جانم در قدم معشوق بود افلاک افسرده وار با من صحبت می کرد ومن بی تاب دیدار ولی افسوس فریاد فال فراقم شد و من مردود و بی حال روز و شب را در بی کسی طی نمودم روحم بیمار و زخمی در انتظار بویی که زنده کند
