توهم

دروغ

 فتنه

معصیت

باغ خشکیده ی مظلومیت

بهار نیست

فصل های خون جاری

سلاح ها...

خشونت های  غیر انسانی

مدرنیته ی پر شوخی

غارت منابع انسانی

عدالت بی توضیح غربی

شفاف نیست؟

صدای آزادی خواهی

سر بی کلاه مذهب

بانک های ورشکسته ی استعمار

سود های بی پرداخت مذاکره ی آزادی

تحول پر تهوع قرن ها

روشن نیست

سیاهان اسیر

آفریقا گرسنه

همه بیمار...

شوخی تلخ با فرستاده

سئوال نیست

جواب نیست

هیچ نیست...

 

 

 

وداع

در این جفای رفتن ما را زغم رهانید            سوگند به جان خوبان در این جهان نمانید

ما خسته از نگاهی کان دیده ها رهایند        بسته به بوی جانان زلفان زخم رهایند

دردم زبیش و کم نیست اینان زمن جدایند      رسمی به ساز غم ها یاران زمن جدایند

مردم به شهر رویا گشتند هر دم گرد فردا       خالی ز شور امروز بستند دل سوی فردا

حلقه به دام صیاد هوشم ز جان جدا شد         ناله زبند آهم در من به کم فدا شد

در این قمار رفتن رهم به کس نیفتاد               مستی به شرط غم بود آن هم به ما نیفتاد

چندی طمع نمودم دل در رخت بپوشم              کوشش به هم نیفتاد بازار جم فروشم

بستم صراط دل را رو سوی می فروشان        آن هم به ما نیفتاد وایم ز شور جوشان....

 

 

 

 

ندا

ندایم به تنهایی کنار خلوتی دور                                                شنیدم شاعری سبکی است پر شور

  هر انکس ساکن ملک خدایی است                                              کلام عشق در شاعران را عین جدایی است

بهانه

اسمان در اوج شب از محنت تو می نالم

از ستاره وسیمای جهان ابی دلگیر می نالم

نه که سقفی نه که رویا چه بگویم از غم فردایم

اسمان سوره ی یاسی که به بی تابی یارم ز تو می نالم

به کجا ...

قرن هاست که قرنیه ها قامت قلب را شکست تر از ساز سودا گران نینوا می بینند ...  اه و هزار ناله که انسان دیروز فردوس را در دوراهی حرص و جهل گم نمود ...    چه بگوید زبان من که ایام کنونی محل گذر شیاطین از هر دریچه ای / حتی عاشق نماست...  انگار مرگی در انتظار نیست و پیر و جوان در سیر عدم از هم پیشی گیرند... اه که حدیث سر گردانی دل دامان تاریخ را نیز در بر گرفته ...  بشری که با رویا قدم می نهد نه گذشته را میبیند نه ساعت دلهره را...خفتگان خود را پاینده می پندارند و دنیا میعاد پرواز هاست ...  واژگان در لغت نامه ی این عصر تضاد گونه اند و خیانت جای صیانت را ربوده و شعله های معصیت دیگر نمی سوزاند... تن ادمی مگر بیعت کدامین ابلیس را به دست گرفته که هر دم سلامی تازه را با دست های فشرده به او تقدیم می دارد... و چرا خانه ی خواهش ها پر پاسخ وزمین دلگیر ... و چقدر این داستان غمبار است....