قلم غرق آیات نور است
تصور حقیقی یک عبد
آن دم که خراسان بها می گیرد
طلوع رب النوع تکامل
اعجازی از عصمت انسانی
حلم و علم و....
صفات برجسته ی آرمانی
در خاک مدینه تماشایی بود
کسی شبیه موسی
ولی اولی
هم ردیف کعبه و آیات الله
اقیانوس کرامت و افق عطا
نور منور شب های بی سپیده
غنای فقر های رسیده
تویی جلوه ی خدا
ای مولود مدینه
ای میزبان خراسان
کلید در ورود به ایستگاه انسانیت
نماد پر نمو عبودیت
تویی منزلگاه این کاروان خسته ی بشریت
خراسان خرامان از بودن توست
تویی مثال سعادت و حسن شفا
اعجاز مبدل فرش به عرش کریم
چرا بنی عباس باور نکردند تویی حلیم
امام نماز و معنی لوح خدا
سینه ی علم و دست عطا
فقر در جوار تو ریشه کن
درد در تماس حس تو بی معنی
ای رب النوع ملائک
ای استجابت بارش
پاره ی جان رسول
روحانیت کعبه از تو بیش نیست
ثواب حج از تو افضل نیست
تویی پدر احسان و شرح جواد
غلامان سفره ی کرامت پا بوست شده اند
نگاه نورانی تو وجه شفاعت زمین است
آری...
وحشت گودال اهوال با تو هیچ نیست
غمی از روز محشر نیست
ما تو را از ازل ضامن دیده ایم
قائم آل احمد را به دیدارت زائر دیده ایم...
شکست های روز مرگی
مرا به آغوش نا امیدی می کشاند
بی پناهی آرزوها
دعوت شوم ناگزیرها
پیر شدن آینه ها
شخص خاصی به پنجره ی زندگی ام نگاه نمی کند
آه های مرا انتظار بازگشت نیست
دوستی های کهنه شهر
قمار های بی ثمر با این روز گار همه باخت
چیزی از تن فرسوده بر جانیست
حتی ته مانده از روح زندانی ام نمی رقصد
گوشه ی خانه ی استیجاری
وام های پرداخت نشده ی یک عمر برای زندگی
بهای بودن ما هیچ نیست
گویی در ب خانه قفل است
یا کسی را حوصله ی دیدار نیست
ساعت ها دیر می روند
خاطره وار
خودم را جای قاب عکس های گذشته
به نام گذشته ها ثبت می کنم
باور تولد های انسانی یک آرمانکده ی رویایی
زنی متولد ماههای احساسی
طواف سر او حج مقبول
بوسه بر پیشانی او ثواب عظیم
او دست تقدیر اجابت دعا
وصف خدای ترحم
رب النوع شفاعت
زمزمه ی کار ساز بشری
او خدای عاطفه است
پاک مردي در انتظار
انتظار آيينه است
روي لبخند تماشايي صبح
شب نشينان به فرار
پشت ديوار اميد
گر چه يخ بسته نگاه من و عشق!
اما حادثه بر روي زمين مي شکند باز
قفل تاريخ به دست همه باور
همه آنان که بدانند که فردا
به تفاوت همه اين جاست
گر چه مدفون شده شعرم زير آوار خيال
اما بشکفته غزل غم بر روي دلم مي شکند باز
ثانيه ها سرعت ديدار من و آتيه هاست
سوي اسماء خدا مي دود اين لب
همه جانم غوغاست
افسوس !
جمله ناياب خزان گشته قمار من وعشق
در بازي حس و حساب آخر به کجا من نگرم ؟
گر چه صف بسته غرور همه فرياد درونم
اما بشکسته دلم از بغض همه فرياد مي شکند باز
دست تهي در جيب خيال
عابر آن کوچه ي خلوت شده ام
گويند : سفير غزل دوست در راه وطن است
سبدي پر ز سخن هاي لطيف
بوي انفاس خدا مي دهد او
گر چه ديرم شده در سير زمان و وقت اجلم
اما بسروده غزلي نو غم بر روي دلم مي شکند باز
شاهدان منتظرند پشت ديوار بهشت
آخرين پيک خدا در راه وطن است
گرچه دل خسته و فرتوت اشعار همه شاعر
اما بشکفته غزل غم بر روي دلم مي شکند باز
هنگامه ای است این رویشم
من پا برهنه در چمن
دنبال گلی در بی کسی
تا نباشد خار همراه او تاکه من باشم نزد او
این فضا گویا اسمانی گشتن است
قصه ی پرواز را بار دیگرخواندن است
این جا زمان بی معنی است
تفاوت اندک اما زندگی اینگونه است:
عقل هر جنبنده ای هم داستان با احساس او
ماهی سرخ حقیقت بی آب نزد قو / همراه او
این جا سبزه ها خوشرنگ تر از مهر گلان
این جا شعر گفتن بی معنی است
مرگ یا باز ماندن در حقیقت گم گشتن است
اشک ها جاری چون زلال چشمه اند
سبزه ها جاوید در چشم هر بیننده اند
این جا طبیعت طبع هر گلواژه ای است
آسمان اینجا نزدیک/ چون دست هر معشوق در دستان چمن
رویش این جا عین کمال
غربت این جا بی معنی است
هر که بینی هر قدم نزدیک تو مانند تو
این جا غرق در شادمانی / عین تو
کاش این جا مال من/ من مال او
این چمن هم بسترم /من همخواب او
تا بگویم قصه ای از خاطرم
از روزگار نیک / این قصد ماندنم
من عشق را دیده ام در این چمن
باورم این است / اینجا عین وطن
از مشهدت برون آی نگاه عاشقم بین
فضل و کرم ببخشای دستان عاجزم بین
کم سو شده دیده ام جهل است این پیشه ام
دستی بگیر و عالمم کن ای دیده ی جهان بین
علی آل احمد تصویر حق گرای مهر و خورشید
خزانه ی خدایی نگاه آشنایی امید روزی ام بین
دل تنگم و ملامت کشیده ام زدنیا از دست نامردمان
احوال نا خوشم من غروب غربتم من نگاه عاجزم بین
علی آل احمد عالم ترین پگاهی طلوع علم ایزد در این مدینه ماهی
از نور تو خلایق جدا شوند ز شبها صاحب نور حقی عارف ترین نگاهی
از دید تو حوائج آسان رسد به توفیق تو همنشین عرشی سوگند به جان شاهی
تو بهترین سفیری از جانب خدایی پاره ی جان رسول غمزه ی جاه و راهی
گناه تن بشویی از کوثر حقایق تو طلعت عبودی چراغ سیر و ماهی
