حدیث سلسله ی فراق
خداوند خراسان
چگونه بود
مدینه و وداع با امت رسول
گریه های یک عمر کودکی جواد
خاطرات طواف و سالهای بودن
مدینه از امام یتیم می شد
هرچند
ایران در طلوع رویایی صبح ولایت
میزبان عالم آل رسول
لیک
مامون پیک شوم هجرت
وتو امضای قبول شهادت
مسیر گذر از شهر های متوالی
آمال امت علوی دوست
پیک ایزدی در راه بود...
چرا رهایت نمی کنند؟
تو مگر علامت سئوال کدامین جنگی
که دروازه ی صلح را به روی تو می بندند
تو عروس جزیره ی اعرابی
نگین خاور پر آشوب
که باید در قرن انتظار اعجاز کنی
هنوز هم فرزندان مکتب روح الله بیدار
طلوع نصر الله در غروب اعراب تماشایی است
عاشورا چشم انتظار فریاد اوست
قطعنامه های دروغ تورا باور نمی کنند
تو متهم به مقاومتی
محکوم به فریاد آزادی
سید تو کابوس شبهای تلاویو شده
اسرائیل بوی مرگ را حس می کند
بر چسب تروریسم دیگر کار ساز نیست
ارتش تو آرمان انتظار گشته
جوانانت بر لب مدیترانه سیراب شهادتند
حزب الله هیجان فردای زمین شده
و تو رو سفید از تکلیف شبانه....
که هر بیتش به خونابی نوشتند
که یک مصرع که من گفتم غزل بود
بنای شهر عشقم از ازل بود
در غربت گیتی هر دم ز فلک بالاست
انکه دیده و دیدن بر رنجش او پیدا شد
در وصلت عشق او دید و به هر دم شیدا شد
از چهره ی پر تابش شمس پرده به رخ انداخت
در وادی دیدارش رب خنده به خلق انداخت
اوازه ی عهدی بود که از اغاز خطا ادم داد
سیمای رهی بود کز اغاز وفا خاتم داد
به یگانه خلوت رازی جلوه ی ایزد پوشید
بر در باغ ازلی رفت و به غایت کوشید
که جهان مست شود از باب حقایق
که فغان رخت ببندد از گل ناب شقایق
جان به لبم کردی و فریاد نکردی محو سکوت بودی وما را یاد نکردی
اخر چه شبی بود شب عشق لب به قسم بردی و ما شاد نکردی
ندای غم ندارم آوای دل شکسته بر گریه های مهتاب سکوت بی جوابم
من از شوق تو امشب در نمازم/ من به ناله در عدم محتاج نازم
تو دستی می دهی بر دست افسوس/ که تاصبح ابد اشکم گناهم در نمازم
ترکشی در سینه قلب را قامت آه فشانده در گلویم بوی الله نمازم تربت شب های جنگ است سراج روشن سیر الی الله کسی کو داند امشب من چه حالم به بالین نفس های الی الله چه بی صبرم نمی دانم چه گویم از آن آواز شوق و بوی الله که هرگز ماندن نبود این آرزویم در آن معراج گفتن های الله از آن یاری که در شب های مجنون سراغ از ناله های عبد و الله به دستانم می سپرد تسبیح دل را شمردن تا سحر در قرب الله از آن عشقی که در شوق حسینم شهادت را قسم می داد به الله
