بی تاب ...

من منتظر به راهم ای دیده ی نجابت

با تو به شهر عشقم ای موسم انابت

من عاصی و گنه کار راضی به جاه نازت

خو کرده بر جدایی خوناب دل حجازت

سائل شدم به کیشی نامحر مان حجابت

امدگان رفتگان شدند در این جفا به جایت

حالی دل کنده حیرانم بر این گنه عریانم    

رو کرده بر صفایی کز غیبتت باز گریانم

مستی به راه پاکان تا کی شوم بیابان

با زا که دل پریشان خرم شود به باران

گویا که دل به حج و ارام جان به رنج است

حدیث غم نباشد که پای جان به گنج است

بوسه زدم به خاکی کز تربتش باز ایی

شکوه شدم به عهدی کز بیعتش باز ایی

معراج تن

 

ترکشی در سینه قلب را قامت آه                         فشانده در گلویم بوی الله

نمازم تربت شب های جنگ است                        سراج روشن سیر الی الله

کسی کو داند امشب من چه حالم                       به بالین نفس های الی الله

چه بی صبرم نمی دانم چه گویم                          از آن آواز شوق و بوی الله

که هرگز ماندن نبود این آرزویم                             در آن معراج گفتن های الله

از آن یاری که در شب های مجنون                       سراغ از ناله های عبد و الله

به دستانم می سپرد تسبیح دل را                       شمردن تا سحر در قرب الله

از آن عشقی که در شوق حسینم                      شهادت را قسم می داد به الله

صبح

ای صبح عاشقان را غربت بهشت دوری است

جدا از این مردمان محنت چه خوش سروری است

بریده اند امید را از سینه ی شقایق به دام این خرافات

آفت زده ریخته اند پر پر ولی سوخته اند به ناز این عنایات

چشم را به آب غسلی پاکی دهند شب و روزبه انتظار اویی

مجهول که کس خبر نیست نشته است گلشنی به انتظار بویی

 

دیده ی رب

از مشهدت برون آی نگاه عاشقم بین

فضل و کرم ببخشای دستان عاجزم بین

کم سو شده دیده ام جهل است این پیشه ام

دستی بگیر و عالمم کن ای دیده ی جهان بین

علی آل احمد تصویر حق گرای مهر و خورشید

خزانه ی خدایی نگاه آشنایی امید روزی ام بین

دل تنگم و ملامت کشیده ام زدنیا از دست نامردمان

احوال نا خوشم من غروب غربتم من نگاه عاجزم بین

به دور از فاصله

                     سروده

به شهر شاعران دیدم که غم ها می سرایند

به مهر عارفان دیدم که دل ها می گدازند

عطش بود و هوی بود و ربایش در نگاهش

همه دیدم به یکدم عاشقانه در نگاهش

 

دام

                            

جهانم جور وظلم و بی وفایی است

به نا اهلان سپرده دل بی خدایی است

همه عالم بدانند شرح موهوم و دغل را

که سامان جهانم به غایت بی خدایی است

شب و روزش یکی و تیرگی روشن نماست

به مهر ناکسان عاشق شدن عین جدایی است